تبليغاتX
بیا مثل سنگ های خیس در متن رودخانه ها زندگی کنیم روزگار دانشجویی
خاطرات من در همدان سی تی

سلام

از امروز غیبت من شروع می شه ولی این دفعه کبری.

نمی دونم از سفر چهل روزه چیزی می دونید یا نه،یه چیزایی هست که

اگه تو من حل نشه شاید نتونم مثل قبل باشم.

پس این وبلاگ متروکه می شه.تا کی نمی دونم.

شاید؛

     واسه همیشه.

بادها خبر از تغییر فصل می دهند

                                  پس تا فصلی دیگر...

 

حرفهايي هست براي نگفتن
و ارزش عميق هر كسي
به اندازه ي حرفهاي است كه براي نگفتن دارد
و كتاب هاي نيز هست براي ننوشتن
ـ و من اكنون رسيده ام به آغاز چنين كتابي...

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم مرداد 1386ساعت 21:54  توسط زهرا  | 

 

زندگی اونقدر ارزش نداره که به خاطرش از لحظه ی به اوج رسیدن گذشت

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم مرداد 1386ساعت 21:48  توسط زهرا  | 

پیش نویس:کلیسا در این متن یک کلیسای خاص است.

سرگذشت کلیسا

در ابتدا یک بارو بوده.بعدها از یکی از دیوارهایش برای ساختن یک نمازخانه استفاده کردند.

دوازده سال بعد ،نمازخانه به کلیسا مبدل شد.

یک قرن بعد ،کلیسا مبدل به یک کلیسای جامع گوتیک شد.کلیسای جامع لحظات پرشکوهی داشته.

اما مشکلاتی در ساختمانش پیش آمد و تا مدتی متروک ماند.رویش تعمیراتی کردند که آن را

 از شکل انداخت بدین ترتیب در قرن های بعدی ، دیواری اینجا برپا کردند،تیرآهنی آنجا خراب کردند

این سمت را تقویت کردند وپنجره های شیشه ای رنگی را باز کردند و دوباره بستند.

و کلیسای جامع در مقابل همه ی این ها پایداری کرد.

در میان داربست ها راه می روم و قالب های امروزی را نگاه می کنم.

و ناگهان؛

در وسط شبستان مرکزی،به نکته ی بسیار مهمی پی می برم: این کلیسا من هستم،این کلیسا تک تک ماست.

بزرگ می شویم،تغییر شکل می دهیم،نقص هایی می یابیم سعی می کنیم خودمان را سر پا نگه داریم

سالم بمانیم،احترام بگذاریم...نه به در و دیوار و پنجره ها،بلکه به فضای خالیه داخل،فضایی که در

آن نیایش می کنیم و چیزی را میپرستیم که برای ما عزیزترین و مهم ترین است.

بله،بی شک ما یک کلیساییم.

بر گرفته از کتاب زهیرنوشته ی پائلو کئولیو
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم مرداد 1386ساعت 21:46  توسط زهرا  | 

*مخصوص بچه های خوابگاه*

امروز می خوام خاطره ی یه سال و مرور کنم دقایقی که گذشت.من موندم و خاطره ای کوتاه

از روزگاری کوتاهتر...

یاد و خاطرات این دوران همیشه مانند زهیری نقره داغ روزگارم خواهد بود.
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه دهم تیر 1386ساعت 15:12  توسط زهرا  | 

دلم گرفته..

باید برگردم همدان

دوباره درس و دانشگاه و...بدبختی

شاید تا یه مدت نتونم اپ کنم ،اما می یام و نظرای شما رو می خونم.اگه نظرتون

جواب داشت همون جا جوابشو می دم.

مطلبی نیست.فقط خواستم بدون خداحافظی نرفته باشم.

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم فروردین 1386ساعت 4:50  توسط زهرا  | 

                                              بر حذر باش از آنچه گریخت

                                             که هما جست وجو نمی خواهد

                                             راه بگشا که سر رسید از راه

                                             چشم بگشا :نشسته بر درگاه

انگار همین دیروز اولین روز بود و امروز آخرین روزه.همه ی خاطراتم را به گذشته می سپارم

و تنها به لحظات آتی زندگی ام می اندیشم.

                                           ای بهار مهربان گلدانهای مرا نادیده نگیر..

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم فروردین 1386ساعت 13:40  توسط زهرا  | 

سلام دوستان

اینم شرح حال من:

از بی کاری فیلم قتل آن لاین و 2 باره دیدم.خوب وقتی فیلما رو 2 بار2 بار پخش می کنن آدم مجبوره

ببینه دیگه..آدمو تو رودربایسی می ندازن. حالا شروع می کنیم به نقد این فیلم:

بازیگراش خوب بودن ، فقط یک آدم بی خاصیت تو این فیلم بود(همون که تریپه قاتله رو زده بود اما

قاتل نبود)یک دفعه پرید تو صحنه و دویید،پلیسه هم خوب مجبور بود دنبالش بدوئه دیگه..آخرشم ماشین

بهش زد و فلک زده مرد،تو کیفشم که کارت شناسایی نبود یعنی کارگردان یه اسم نمی خواس واسش

بزاره؟ما که آخرش نفهمیدیم این جیگر کی بود؟فک کنم دستیار نویسنده بود،نبود؟خوب یه نسبت هایی

که باهاش داشت! آخه یه دسته کلید تو جیبش بود که خیلی به درد ماجرا می خورد،بالاخره یکی باید

اونو به دست پلیسه می رسوند دیگه وگرنه پلیسه از کجا می فهمید جریان چیه؟

هر کی بود خدا خیرش بده ،چون همهی ما می خواستیم یه جورایی بریم تو فیلم و به پلیسه بگیم بابا

قاتل کیوانه(آخه همه از اون اول فهمیده بودیم،قاتلم اینقدر تابلو؟! )

بیاین واسه شادی روحش همه با هم دعا کنیم...آخه گناه داشت یه نصفه دیالوگم بهش نداده بودن.....

الان خیلی نصفه شبه ..نمی دونم چرا بیدارم؟!!

                                                                     شمام زودتر آپ کنید دیگه..

                                                                                                بای
+ نوشته شده در  دوشنبه ششم فروردین 1386ساعت 4:28  توسط زهرا  | 

                                  سرویس داخلی

يه جور دستگاه کنسرو سازي در طول و عرض زياد(طولش زيادتره).افسردگي مزمن.وسيله ای ناياب در موارد نياز.معمولا بعد از خارج شدن از آن به شکل آکاردئون و در موارد نادر به شکل لباسي که از داخل دهان گاو به زور خارج ميکنند در مياييد و احتمالا سرتان در حوالي پايتان پيدا ميشود.به هنگام از دور ديده شدن اين سفينه نجات ملت دانشجو به صورت آماده باش دو 100 متر مي ايستند و چند ثانيه قبل از توقف اتوبوس استارت ميزنند.معناي عيني قانون اول نيوتون.با يک عدد ترمز معمولا تلافاتي از جمله کوري چشم,فرو رفتن ميله اتوبوس در حلق تا انتهاي روده(بزرگ و کوچيکشو نميدونم)و له شدگي حاد رخ ميدهد

                            سلف سرویس مرکزی

امکانات بسیار بالای سلف همه را حیرت زده کرده است!: 30 ثانیه ی شما از همین حالا شروع شد

غذا بگیرید. انواع غذاها؛البته از بهترین نقاط دنیا:                                                               

جوجه کباب تو چوب(ای مرغ بد بخت)                                                                           

کباب با گوشت مورچه(البته گوشت مورچه اینقدر بو نمی ده)                                                

ماهی با چشمای ورقلمبیده که به شما زل می زنه و حس می کنی هنوز جون داره, یه ذره دیگه مونده

بود بمیره,تازه دوغ نشونت میدن اما بهت نمی دن که بسوزی!.                                                

لوبیا پلوی جدید که اگه 10 تا لوبیا بیشتر توش پیداکنی,خوب کردی دیگه انتظار داری بهت جایزه بدم؟

فقط خوش بحالت!!                                                                                                      

سوسیس با 0.03 % گوشت.و.....                                                                              

+ نوشته شده در  شنبه چهارم فروردین 1386ساعت 8:14  توسط زهرا  | 

سال نو مبارک

آری خزان ،بهاری شدن را باور کرد، چرا که نقشبند قضا ، در درون شکوفه ی جانش خزیده بود.طبیعت شرح حال سوختن شمع خزان،برای به وصل رسیدن پروانه بهار را، بر عاشقان راه معرفت دیکته نمود.تا پرگار ایام نقطه ای برای بهانه ها بیابد و دائم بچرخد دایره وار.

در غربت مغرب زمین سال در زمستان نو می شود ولی روز شمار دل ایرانی ها تا بهار برگه دارد.

امروز شهادت امام رضاست این شعر رو به تمام مریداش هدیه میکنم

من یه فاسق یه خطاکار اما تو بزرگواری     

                                                         میدونم که هیچ نیازی به زیارتم نداری

اما من غرق نیازم واسه لحظه ی رسیدن

                                                        تو حرم نشستن و باز مرقد پاکت و دیدن

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم اسفند 1385ساعت 7:41  توسط زهرا  | 

دیگه چیزی تا سال نو نمونده.دیروز وفات پیامبر اکرم بود . ولی نمی دونم چرا ناله های حسین حسین به گوشم می رسید.از این همه بی توجهی خندم می گیره، مگه نه اینکه ما 1 ماه برای امام حسین به سوگ نشستیم؟ مگه پیامبر سختی هایی که کشید کمتر از امام حسین بود؟ مگه توهین و تحقیرآدم رو تحمل نکرد تا از آدم ، آدم ساخت؟ پس چرا باید یک سری آدم احساساتی چشمشون رو بر حقایق ببندن و ازحسین بتی بسازن برای پرستیدن؟ تا کی می خوایم دلمون رو به زار زدن ها و اشک ریختن های بی عمل خوش کنیم؟ اگه تو این لحظات آخر دست ناتوانی رو گرفتی،حسینی هستی ...تو این روزای آخر هر کسی فکر نو شدنه،حالا به هر صورتی ، تمیز کردن خونه ،خرید لباس..اما به لباس باطنتون فکر کردین؟

                                   این کهنه لباس تا کی تن ماست

                                                        تا آخر عمر این پیرهن ماست!
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم اسفند 1385ساعت 7:12  توسط زهرا  | 

 
امکانات - ارتباط از طریق یاهو
اين سایت را صفحه خانگي خود كنید !   تماس با مدیر سایت !   اضافه کردن این سایت به علاقه مندیها !   لینک RSS
نامه به مدیر وبلاگ
متن نامه خود را بنویسید